از نجف تا کربلا پای پیاده می رویم
چاپ PDF

دوشنبه 22 مهر 1398 ساعت 19:08 administrator
امروز پنج‌شنبه ۱۳۹۸/۷/۱۸تعدادی از بسیجیان پایگاه مسجدامام حسین (ع) برای شرکت در راه پیمایی اربعین ۱۴۴۱ قمری، عازم کربلای معلی بودند و نگارنده هم لحظاتی به بدرقه.
هیجان و احساسات زایران بسیجی، تداعی کننده این است که:
" شور حسین است، چه ها می کند
نام حسین، درد دوا می کند "
نیک بنگری، می بینی که تمام وجود عازمان، حسینی شده است وبرای حرکت به سمت کعبه آمالِ دل ها، لحظه شماری می کنند وبه خاطررسیدن به آن‌ معشوق حقیقی، کبوتر دلهایشان به پرواز در آمده واین بیت حکیمانه علامه طباطبایی به ذهنت متبادر می نمایانَد که :
پرستش به مستی است در کیش مِهر
برون‌اند زین جرگه هوشیارها
و می شنوی که همه روندگان بازبان حال می گویند:
من خَس بی سرو پایم که به سیل افتادم
او که می رفت مرا هم به دل دریا برد
و حقیقت این است که ما در برابر امام حسین (ع) هیچیم ولی لطف و کرم او باعث شده است که بگویی:
من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه
ذره ای بودم و مِهر تو مرا بالا بُرد
برای رسیدن به جذبه های حق، نیاز به کشش و کوشش است
و این کشش الهی امام حسین(ع) است که برکوشش اندک ما می افزاید تا ما هم داخل کشتی نجات امام حسین(ع) شویم و فراموش نکنیم که لسان الغیب فرمود:
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
آه وافسوس از نهادت ،شعله ور است و غبطه چنین حال و توفیقی که البته نصیب هر کسی نمی گردد ودر همین اثنا ،اتوبوس به راه می افتد و شعر حافظ نیز به ناگاه رخ می نمایانَد که :
کاروان رفت وتو درخواب و بیابان در پی
کی روی ره زکه پرسی چه کنی چون باشی
مجبورم نگاه حسرتم را از اتوبوس باز گیرم و دوباره مسیر تکراری زندگی روز مره را بپیمایم و امیدوار باشم که :
لطف الهی بکند کار خویش
مژده رحمت برساند سروش
لطف خدا بیش تر از جرم ماست
نکته سربسته چه دانی خموش
مسجد امام حسین(ع)
مهدی نادریانl

آخرین اخبار

RSS سایت

شهیدان اشراق جهرمی